«Το μόνο που δόθηκε απλόχερα στον Γιώργο ήταν η αγάπη μας. Επρεπε να ζήσει… Όλα χάθηκαν για μια στιγμή μαγκιάς, κάποιου… Ποιος θα μου γυρίσει τη στιγμή πίσω; Ποιος θα φέρει τον Γιώργο πίσω στις αδελφές του; Ποια στιγμή θα γυρίσει πίσω τον μονάκριβό μου γιο; Ποια στιγμή αυτός ο άνθρωπος θα ξανακούσει “πατέρα”, θα ξαναπεί “γιε μου”; Ολα, για μια στιγμή μαγκιάς κάποιου που κρατούσε τη ζωή του γιου μου στα χέρια του και δεν την υπολόγισε…»
Η μητέρα του 17χρονου Γιώργου έναν χρόνο μετά τον θάνατό του είχε επιστρέψει στον τόπο που χάθηκε το παιδί της. Μαζί με τον άνδρα της, αντί για άλλο μνημόσυνο οργάνωσαν συγκέντρωση στη μνήμη του παιδιού τους, ζητώντας παράλληλα, πραγματικά μέτρα για τη μάστιγα των τροχαίων.
Μαυροφορεμένη εκείνη, με χέρια που έτρεμαν και φωνή – κραυγή μίλησε για το παιδί της, τον μονάκριβό της γιο. Οι μπλούζες των δύο γονιών έγραφαν «μονάκριβέ μας γιε». Ο πατέρας, αμίλητος, με τη μακριά γενειάδα που προδίδει το άσβεστο πένθος. Το ερώτημα- ουρλιαχτό της μάνας, δεν απαντήθηκε χθες. Οταν ο πατέρας έκοψε το νήμα της ζωής του ανθρώπου που θεωρούσαν ότι «για μια στιγμή μαγκιάς, ενώ κρατούσε τη ζωή του γιου τους στα χέρια του, δεν την υπολόγισε». Η ερώτηση δεν έχει απάντηση. Στον κύκλο του αίματος που άνοιξε τον Νοέμβριο του 2023 προστέθηκε άλλη μία χαμένη ζωή. Σήμερα το απόγευμα, ο σπάραγμος άλλης μιας μάνας, αυτής του 20χρονου που έπεσε νεκρός από τα χέρια του πατέρα του Γιώργου στοίχειωσε όσους έγιναν μάρτυρες της σκηνής που αντίκρυσε το παιδί της νεκρό…
Ο 17χρονος Γιώργος, ο γιος του ανθρώπου που το απόγευμα της Τρίτης έκλεισε με το αυτοκίνητό του το αυτοκίνητο του τον 20χρονο και τον σκότωσε, είχε τραυματιστεί βαρύτατα σε τροχαίο, στην παραλιακή λεωφόρο του Ηρακλείου, στο ύψος του Καραβόλα. Δεκαεννέα μέρες μετά, στις 8 Νοεμβρίου του 2023 ξεψύχησε.
Στη συγκέντρωση – μνημόσυνο που οργάνωσαν οι γονείς του έναν χρόνο αργότερα, η μάνα του ήταν το κορυφαίο πρόσωπο. Φίλοι, συγγενείς, συμμαθητές του αδικοχαμένου μαθητή του λυκείου Γαζίου κρατούσαν λευκά μπαλόνια στα χέρια και άκουγαν την οργισμένη μάνα του να ρωτά χωρίς κανείς να μπορεί να της δώσει την απάντηση που έθελε. Η οργή της όμως, γινόταν ταυτόχρονα το νερό που πότιζε την εκδίκηση.
Το μήνυμα των τραγικών γονιών εκείνη την ημέρα ήταν «Ένας χρόνος χωρίς τον μονάκριβο γιο μας. Στη μνήμη του παιδιού μας, η οικογένεια και οι φίλοι του θα συγκεντρωθούμε την Κυριακή 10 Νοεμβρίου στη 13.00, στην παραλιακή λεωφόρο Ηρακλείου. Στο σημείο που έγινε το τροχαίο έγκλημα που έχασε τη ζωή του άδικα ο Γιώργος… Αυτή η συγκέντρωση για εμάς είναι το μνημόσυνο που θέλουμε για το παιδί μας. Για να αφυπνίσουμε την πολιτεία και όλη την κοινωνία. Για να σώσουμε τα παιδιά μας από τους δρόμους… Για να δούμε να αλλάζει κάτι στις συμπεριφορές των ανθρώπων. Για να πούμε ότι σε μια στιγμή χάνεται ο κόσμος όλος…».
Η μάνα του, όπως φαίνεται στο βίντεο που είχε αναρτήσει τότε το neakrtiti.gr, κρατούσε το μικρόφωνο με χέρια που έτρεμαν, ιδιαίτερα όταν έλεγε ότι «για μας ο Γιώργος ήταν ο κόσμος όλος…» Και αναρωτιόταν: «Πόσες μάνες θα είναι ακόμη μαυροφόρες; Πόσα σπίτια κλειστά; Πόσα παιδιά στο χώμα;… Για μας ήταν ο κόσμος όλος ο Γιώργος, μια στιγμή και για μας χάθηκε ο κόσμος όλος. Ας κάνει ο καθένας ό,τι μπορεί να σταματήσουν αυτά τα εκκλησάκια (σ.σ. τα προσκηνυτάρια στους δρόμους) να είναι εδώ. Εμείς δεν έχουμε άλλον να περάσει από δω, ούτε να τρακάρει, ούτε να μας τον σκοτώσουν».
Σύμφωνα με πληροφορίες, η υπόθεση του δυστυχήματος βρισκόταν ακόμη στο στάδιο της προανάκρισης και δεν είχε οδηγηθεί στο ακροατήριο. Ο πατέρας του Γιώργου, κατά τις ίδιες μαρτυρίες, κάθε εβδομάδα πήγαινε στο δικαστήριο και ρωτούσε αν υπήρχε οποιαδήποτε εξέλιξη. Όσοι γνώριζαν τον 54χρονο που αποφάσισε να πάρει εν τέλει τον νόμο στα χέρια του, περιγράφουν έναν άνθρωπο που είχε γίνει φάντασμα του εαυτού του και η ζωή του ήταν ανάμεσα στο νεκροταφείο και τα δικαστήρια.
Δείτε το βίντεο από το μνημόσυνο του 17χρονου Γιώργου, έναν χρόνο μετά τον θάνατό του:
