“Εκεί συνειδητοποίησα την αδιαφορία των Ελλήνων ηθοποιών συναδέλφων για τους οποίους πάλευα από την πρώτη μέρα που μπήκα μέσα στο ΣΕΗ” δήλωσε ο Χρήστος Κάλοου.
Ο Χρήστος Κάλοου έδωσε συνέντευξη στην On Time και στην Σίσσυ Μενεγάτου και μίλησε μεταξύ άλλων για το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε.
Είσαι πολύ δυνατός χαρακτήρας. Πέρασες μια μεγάλη περιπέτεια με την υγεία σου.
Ναι. Αλλά βγήκα πιο δυνατός από αυτό. Το 2005 γυρνούσα από την Επίδαυρο, όπου έπαιζα στον «Προμηθέα Δεσμώτη» που παρουσίαζε το Θεσσαλικό Θέατρο με τον Κώστα Καζάκο κι υποδυόμουν το Κράτος. Ξαφνικά από θρόμβωση έπαθα εγκεφαλικό κι έμεινα παράλυτος. Πέρασα για ένα χρόνο πολύ δύσκολα. Εξαφανίστηκα από το χώρο. Όταν προσπάθησα να επανέλθω, όλες οι πόρτες ήταν κλειστές. Έπαθα σοκ. Πέρασα 11 μαρτυρικά χρόνια ξεχασμένος. Άντε να έκανα καμια συναυλία με το ζόρι, καμία παραστασούλα. Δεν με έπαιρνε κανείς.
Έτσι αποφάσισα το 2016 να πάω στην Αγγλία και να περάσω οντισιόν. Με πήραν αμέσως στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, όπου είναι σπουδαίοι ηθοποιοί. Στην Αγγλία όταν ένας άνθρωπος έχει μαι διαφορετικότητα, του ανοίγεις την πόρτα γιατί έκρινες ότι είναι πολύ καλός τραγουδιστής, ηθοποιός, όταν σηκώνεται ένα θέατρο και τον χειροκροτεί και σου λένε «Κύριε Κάλλοου υπογράψτε το συμβόλαιό μας. Εδώ δυστυχώς υπάρχει μια νοοτροπία πως όταν ένας άνθρωπος έχει μια αναπηρία είναι «δεύτερος». Στην Αγγλία με πήρε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, Ρούφους Νόρις- ο οποίος είναι 21 χρόνια στη θέση του που δεν εξαρτάται από το ποιο κόμμα θα βγει και μου λέει «Χρήστο έλα να σου δείξω που παίζουμε στο Λόρενς Ολιβιέ την Όπερα της Πεντάρας. Και βλέπω έναν τύπο που τον κρατούσαν δύο για να βγει στη σκηνή. Λέω «τι γίνεται;» Και μου απαντά: «Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με την Ελλάδα. Εδώ βάσει νόμου είμαστε υποχρεωμένοι να παίρνουμε κι άτομα με αναπηρία κι αυτός ο ηθοποιός μας είναι τυφλός!»
Οι συνάδελφοι εκείνα τα 11 χρόνια που υπέφερες, όλοι εκείνοι κι όλες εκείνοι που ήταν δίπλα σου στις δόξες σου, σε θυμήθηκαν, σε βοήθησαν;
Εκεί συνειδητοποίησα την αδιαφορία των Ελλήνων ηθοποιών συναδέλφων για τους οποίους πάλευα από την πρώτη μέρα που μπήκα μέσα στο ΣΕΗ. Οι μόνες που ενδιαφέρθηκαν ήταν η Άννα Φόνσου κι η Μαρία Αλιφέρη. Κι έλεγα «είμαι τόσα χρόνια στο θέατρο, έχω δουλέψει με τόσους ανθρώπους κι ούτε ένα τηλέφωνο;» Αυτή είναι η απαράδεκτη νοοτροπία των Ελλήνων ηθοποιών.
