Αρχικά, για τη δική του περίπτωση είπε ο Γιώργος Καπουτζίδης: «Όταν το είπα στους γονείς μου είναι πολλά πολλά χρόνια πίσω, ήταν λίγο ζόρικο, το 1995 ήταν, με άλλη κοινωνία. Με αγκάλιασαν και η μαμά μου είχε πει τότε «θα ήθελα να είσαι λίγο πιο διακριτικός». Τώρα πια η ίδια γυναίκα μου λέει «να συνεχίσεις αυτόν τον αγώνα που κάνεις, ίσως γι’ αυτό να σε έφερε ο Θεός στον κόσμο». Πολύ μεγάλη εξέλιξη».
«Πρέπει να φτάσουμε στην ισότητα. Άνοιξε το οικογενειακό ή το κληρονομικό δίκαιο και θα δεις ότι δεν υπάρχει πουθενά εκεί μέσα. Ο πολιτικός γάμος και η δημιουργία οικογένειας είναι πλήρης ισότητα και καταλαβαίνω ότι αυτό δυσκολεύει τους Έλληνες. Αλλά πρέπει να κάνουμε και πολλά βήματα μέσα μας σαν κοινωνία στη συμπεριφορά μας», ανέφερε ο Γιώργος Καπουτζίδης και εξήγησε:
«Όταν βγαίνει ο άλλος και λέει ότι εμένα με ενοχλεί όταν βλέπω δύο άντρες να φιλιούνται και τι θα πω στα παιδιά μου και με προσβάλει αυτό το θέαμα ή την αισθητική… Θα σας άρεσε να έρθω εδώ και να σας πω η εικόνα σας με αηδιάζει; Εγώ, λοιπόν και όλοι οι gay άνθρωποι το ακούμε κάθε μέρα. Δεν θέλω να κάνω και κάτι φοβερό, να του πιάσω το χέρι στον δρόμο θέλω. Δεν μπορεί να θες να πιάσεις το χέρι στον σύντροφό σου και να κινδυνεύεις να φας ξύλο ή να σε βρίσουν.
Για να αλλάξει αυτή η νοοτροπία πρέπει η πολιτεία να πει παιδιά ως εδώ ήταν. Οι gay δεν ζητούν να πάρουν τα δικά σας δικαιώματα, θέλουν απλά κι αυτοί να έχουν το δικαίωμα να παντρευτούν αν θέλουν. Νομίζω ότι οι πολιτικοί θα πρέπει να εστιάσουν περισσότερο σε αυτούς τους ανθρώπους που αγκαλιάζουν τα παιδιά τους και όχι να ζητιανεύουν την ψήφο των ανθρώπων που έχουν μίσος μέσα τους και λένε μην δώσετε κανένα δικαίωμα. Δεν θεωρώ ότι πρέπει να τους ακούμε αυτούς πια, μόνο πίσω μας πηγαίνουν. Νομίζω ότι σαν χώρα μας κρατάνε πίσω σε πολλά πράγματα. Αλλάζει ο κόσμος, πρέπει να εξελιχθούμε, πρέπει να θέλουμε να είμαστε στην προηγμένη πλευρά».
