“Γεννήθηκα διαρκούντος του εμφυλίου πολέμου, το ’47”, είχε αφηγηθεί σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Ηλίας Νικολακόπουλος, που πέθανε στα 75 του χρόνια από ανακοπή καρδιάς ενώ κολυμπούσε στην παραλία Αχλάδι της Σύρου.
Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν τα συνηθισμένα… “Ο πατέρας μου ήταν ήδη στην Ικαρία, η μάνα μου πήγε εξορία έναν χρόνο μετά. Ο πατέρας μου γύρισε μια στιγμή από τους ‘τρελούς της Μακρονήσου’ και συνελήφθη ξανά τον Δεκέμβρη του ’50 με την υπόθεση Μπελογιάννη. Ο Πλουμπίδης ήταν άλλωστε ο κουμπάρος του.
Αποφυλακίστηκε τον Δεκέμβριο του ’55. Άρα όλες οι πρώτες εμπειρίες ήταν αυτές”, ανέφερε στην εξομολόγησή του.
“Πέρασα λίγους μήνες στο Τρίκερι, που ήμουν το μικρό παιδί που το κανάκευαν οι εξόριστες”, είχε πει για τις εμπειρίες του από τον εμφύλιο. Και θυμόταν την Ελλη Νικολαΐδου που είχε φτιάξει και μια χορωδία να τραγουδούν τα παιδιά των εξορίστων. Στη συνέχεια “με ξαναμάζεψε η γιαγιά να μεγαλώσω στο σπίτι”. Η γιαγιά ήταν από καλή οικογένεια της Πάτρας εξήγησε, και “υπήρχε και μία αστική κουλτούρα μέσα στο σπίτι”.
Η συνέχεια ήταν πιο ομαλή… “Όταν γεννήθηκα με έγραψε στο Κολλέγιο Αθηνών για να πάω σε καλό σχολείο. Και πήγα στην 4η δημοτικού. Πληρώναμε τα μισά δίδακτρα, επειδή ο πατέρας ήταν εκπαιδευτικός, άσχετα αν ήταν φυλακή. Μετά συνέχισα στο Βαρβάκειο, επειδή ο πατέρας ήθελε δημόσιο σχολείο. Τελείωσα τη Βαρβάκειο, όταν στην κυβέρνηση ήταν πλέον η Ενωση Κέντρου”…
Στην συνέντευξη στην Έφη Γαζή και στον Βαγγέλη Καραμανωλάκη, ο Ηλίας Νικολακόπουλος είχε αναφερθεί ακόμα στις σπουδές του, για την απόφασή του να επικεντρωθεί στα μαθηματικά, αλλά και την ιδέα που είχε μετέπειτα για την εφαρμογή τους στα εκλογικά αποτελέσματα.
