Η Κωνσταντίνα Μπεκιάρη , πριν λίγα 24ωρα ,έκανε γνωστό μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram , ότι περνάει μία περιπέτεια με την υγεία της.Για λόγους που ακόμα δεν έχει κάνει γνωστούς , νοσηλεύεται στο νοσοκομείο και σύμφωνα με όσα ανέφερε η ίδια.
«Με βλέπω και με απαθανατίζω πρώτη φορά μετά από τρεις μέρες που ήμουν “απέναντι” και τη γλίτωσα στο “και πέντε”. Αυτό πόνεσε πολύ! Η ζωή αλλωστε δεν είναι δίκαιη. Υγεία σε όλους!», έγραψε στην πρώτη της δημοσίευση. στην ανάρτηση της , τη γλίτωσε στο “και πέντε”.
Ακολούθησε και δεύτερη με την ίδια να αναφέρει πως ανήμερα της Γιορτής της Μητέρας, ο γιος της Μιχάλης, που έχει αποκτήσει με τον γνωστό ηθοποιό, την επισκέφτηκε στο νοσοκομείο.
Δείτη τη μακροσκελή ανάρτηση της Κωνσταντίνας Μπεκιάρη:
«Αγάπη μου, Μιχάλη μου, εσένα περίμενα αγόρι μου για τη γιορτή της μητέρας……Να σου κρατήσω σφιχτά το χέρι και να σου θυμίσω πως Θα Σ’αγαπάω ότι κι αν Γίνει!!! Ναι, το αγαπημένο μας βιβλίο, αυτό που διαβάζαμε όταν ήσουν μικρούλης κάθε βράδυ ακριβώς πριν κοιμηθείς!!!! Που κάθε φορά που το διάβαζα, ένιωθα την ίδια συγκίνηση…..
«Θα σ’ αγαπώ ό,τι κι αν γίνει»
Ο Μικρός ήταν πολύ κακόκεφος. Κλείστηκε στο δωμάτιο κι άρχισε να στριφογυρίζει κι όλα τα πράγματα ν΄ αναποδογυρίζει. Τις ζωγραφιές από τον τοίχο τις ξεκολλούσε κι όλα τα παιχνίδια του χαλούσε.
«Θεέ μου!» είπε η Μαμά «τι έχεις πάθει;»
«Είμαι ένας ανάποδος και γκρινιάρης Μικρός και κανείς δε μ’ αγαπάει» είπε ο Μικρός.
«Μικρέ μου» είπε η Μαμά «όπως και να’ σαι εγώ πάντα θα σ’ αγαπώ».
«Κι αν ήμουνα αρκούδος, πάλι θα με φρόντιζες και θα μ’ αγαπούσες;» ρώτησε ο Μικρός.
«Φυσικά» είπε η Μαμά. «Εγώ θα σ’ αγαπώ ό,τι κι αν γίνει». «Ό,τι κι αν γίνει;» είπε ο Μικρός και χαμογέλασε. «Κι αν ήμουνα κροκόδειλος;»
«Θα σε αγκάλιαζα και θα σε αγαπούσα και τη νύχτα θα σου τραγουδούσα» είπε η Μαμά.
«Χαλάει ποτέ η αγάπη;» ρώτησε ο Μικρός. «Λυγίζει άραγε ποτέ και σπάει; Κι αν ναι, μπορείς άραγε να την κολλήσεις, και να τη φτιάξεις και να τη χτίσεις;»
«Α, δεν ξέρω» είπε η Μαμά «το μόνο που ξέρω είναι ότι θα σ’ αγαπώ για πάντα».
«Κι όταν πεθάνουμε και χαθούμε, θα μ’ αγαπάς ακόμη;» είπε ο Μικρός. «Θα υπάρχει ακόμα η αγάπη;»
Η μαμά πήρε στην αγκαλιά της το Μικρό και κοίταξαν μαζί από το παράθυρο τον ουρανό. Το φεγγάρι έφεγγε ψηλά και τ’ αστεράκια ήταν φωτεινά.
«Κοίτα, Μικρέ, τ’ αστεράκια πώς λάμπουνε στον ουρανό. Ξέρεις πως πολλά απ΄ αυτά έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια; Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό; Η αγάπη είναι σαν τ’ αστέρια: ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα φωτίζει».
