Το σύνδρομο του βραστού βατράχου και στην Ελλάδα;Το πείραμα που μας αφορά όλους.

“Το σύνδρομο του «βραστού βατράχου»… ή αλλιώς ο βάτραχος που σπατάλησε όλη την ενέργεια του.
Ο Olivier Clerc, Γάλλος συγγραφέας, είναι ο δημιουργός αυτής της διδακτικής ιστορίας, η οποία βασίστηκε σε έναν φυσικό νόμο, σύμφωνα με τον οποίο «αν ο ρυθμός θέρμανσης του νερού είναι 0,02 ºC ανά λεπτό, ο βάτραχος θα παραμείνει ακίνητος και θα πεθάνει μόλις ζεσταθεί πολύ. Οποιαδήποτε άλλη ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτήν, θα κάνει το βάτραχο να πηδήξει έξω και να γλυτώσει».
Όπως εξήγησε ο Olivier Clerc, αν βάλεις έναν βάτραχο σε μια κατσαρόλα με νερό που θερμαίνεται αργά, όσο η θερμοκρασία του νερού ανεβαίνει, ο βάτραχος είναι ικανός να προσαρμόσει σταδιακά την θερμοκρασία του σώματος του. Την στιγμή που το νερό βρίσκεται σε σημείο βρασμού ο βάτραχος δεν μπορεί άλλο να προσαρμοστεί, δεν αντέχει στην τόσο υψηλή θερμοκρασία και αποφασίζει να πηδήξει έξω από την κατσαρόλα. Όμως έχει χάσει κάθε δύναμη και δεν έχει πια το κουράγιο να πηδήξει.
Τι σκότωσε όμως τελικά τον βάτραχο; Το βραστό νερό ή η ανικανότητα του να πάρει την απόφαση να πηδήξει έξω την κατάλληλη στιγμή; Ο βάτραχος όση ώρα προσπαθούσε να ανεχτεί τη σταδιακή αύξηση της θερμοκρασίας, δεν συνειδητοποίησε ότι θα μπορούσε και ότι θα έπρεπε να πηδήξει έξω. Ξόδεψε όλη του την ενέργεια στο να προσαρμοστεί στις συνθήκες, με αποτέλεσμα όταν έφτασε η κρίσιμη στιγμή να μην του έχει απομείνει τίποτα για να σώσει τον εαυτό του. Πώς η ιστορία του μεταφέρεται στην καθημερινότητα των ανθρώπων;
Υπάρχουν αρκετά είδη σχέσεων και καταστάσεις, στις οποίες πολλοί άνθρωποι πέφτουν θύματα του συνδρόμου του βραστού βατράχου. Είναι η σιωπηλή διαδικασία της προσαρμογής στη δυσφορία, η συναισθηματική εξάντληση επειδή πιστεύουμε πως πρέπει να αντέξουμε τις συνθήκες μέχρι να είμαστε εντελώς εξολοθρευμένοι.
Πρέπει να αποφασίσουμε πότε πρέπει να πηδήξουμε “έξω από την κατσαρόλα”. Όσο έχουμε ακόμη δυνάμεις.Όσο αντέχουμε.Οχι άλλη προσαρμογή στο μη φυσιολογικό ,στο τοξικό ,στη δυσφορία!
Ας μη συνηθίζουμε αυτά που δε πρέπει να συνηθίσουμε.”