Η παραίτηση από την ευτυχία σπάνια γίνεται με θόρυβο. Δεν συνοδεύεται από μεγάλες δηλώσεις ή δραματικές αποφάσεις, αλλά εκφράζεται σιωπηλά, μέσα από καθημερινές φράσεις που επαναλαμβάνονται σχεδόν μηχανικά.
Λέξεις που μοιάζουν αθώες, αλλά συχνά κρύβουν κόπωση, ματαίωση και την αίσθηση ότι τα όνειρα έχουν μπει σε δεύτερη μοίρα.
Ψυχολόγοι επισημαίνουν ότι όταν μια γυναίκα αρχίζει να χρησιμοποιεί συγκεκριμένες εκφράσεις, αυτό μπορεί να αποτελεί ένδειξη βαθύτερης συναισθηματικής εξάντλησης και όχι απλώς μιας δύσκολης περιόδου. Αυτές είναι οι φράσεις που, σύμφωνα με ειδικούς και παρατηρήσεις της καθημερινότητας, εμφανίζονται συχνά όταν η ευτυχία παύει να θεωρείται δεδομένο δικαίωμα και μετατρέπεται σε κάτι μακρινό.
«Είμαι καλά»
Ίσως ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός δύο λέξεων. Όταν μια γυναίκα που συνήθιζε να εκφράζει ανοιχτά τα συναισθήματά της αρχίζει να απαντά διαρκώς «είμαι καλά», τις περισσότερες φορές δεν είναι.
Η φράση αυτή συχνά λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας, όταν η κόπωση, σωματική ή συναισθηματική, γίνεται δύσκολο να εκφραστεί. Πολλές γυναίκες σταματούν να ζητούν αυτό που χρειάζονται, είτε από φόβο μήπως επιβαρύνουν τους γύρω τους είτε επειδή έχουν πάψει να πιστεύουν ότι θα ακουστούν. Έτσι, το «είμαι καλά» μετατρέπεται σε ασπίδα απέναντι στην απογοήτευση.
«Δεν έχει σημασία έτσι κι αλλιώς»
Αυτή η φράση είναι παραίτηση μεταμφιεσμένη σε αδιαφορία. Εκφράζει τη στιγμή που κάποιος έχει προσπαθήσει επανειλημμένα, χωρίς αποτέλεσμα, και έχει αρχίσει να πιστεύει ότι η αλλαγή δεν είναι πια εφικτή. Σταδιακά, οι απόψεις, οι προτιμήσεις και τα όνειρα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, όχι επειδή έχασαν την αξία τους, αλλά επειδή, κάπου στη διαδρομή, το άτομο έπεισε τον εαυτό του ότι δεν έχουν πλέον σημασία.
«Είμαι πολύ μεγάλη για αυτά»
Η ηλικία συχνά μετατρέπεται σε δικαιολογία όταν η ευτυχία μοιάζει άπιαστη. Πολλές γυναίκες επικαλούνται τα χρόνια τους όταν σκέφτονται μια αλλαγή καριέρας, μια νέα σχέση ή την έναρξη μιας καινούργιας δραστηριότητας. Η φράση «είμαι πολύ μεγάλη για αυτό» λειτουργεί συχνά ως εσωτερικό όριο, που δεν βασίζεται στην πραγματικότητα αλλά στον φόβο της αλλαγής. Στην πράξη, το μόνο για το οποίο είμαστε πραγματικά «πολύ μεγάλοι» είναι να χάνουμε χρόνο πείθοντας τον εαυτό μας ότι είναι αργά.
«Ίσως κάποια μέρα»
Η αγαπημένη φράση της αναβολής. Το «ίσως κάποια μέρα» συνοδεύει συχνά επιθυμίες και αποφάσεις που μετατίθενται συνεχώς στο μέλλον: από ένα μάθημα ζωγραφικής μέχρι ένα ταξίδι ή μια δύσκολη, αλλά απαραίτητη συζήτηση. Στην πράξη, όμως, το «κάποια μέρα» δεν είναι απεριόριστο. Όταν τα όνειρα αναβάλλονται διαρκώς, κινδυνεύουν να μείνουν για πάντα ανεκπλήρωτα.
«Θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων για όσα έχω»
Η ευγνωμοσύνη είναι όμορφη. Όταν όμως τη χρησιμοποιείς εναντίον του εαυτού σου, γίνεται αυτοϋπονόμευση.
Ναι, να εκτιμάς όσα έχεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν δικαιούσαι να θέλεις περισσότερα, διαφορετικά ή καλύτερα. Μπορείς να είσαι ευγνώμων και ταυτόχρονα να παραδέχεσαι ότι κάποια κομμάτια της ζωής σου δεν λειτουργούν.
«Δεν θέλω να ταράξω τα νερά»
Πόσα όνειρα έχουν πνιγεί σε «ήρεμα νερά»; Αυτή η στάση συχνά υποδηλώνει την επιλογή να διατηρηθεί η ισορροπία και η άνεση των άλλων εις βάρος της προσωπικής ευτυχίας. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές που η αλλαγή απαιτεί να ταραχθούν τα νερά. Η αποφυγή της σύγκρουσης μπορεί να προσφέρει προσωρινή ηρεμία, αλλά συχνά καθυστερεί την εξέλιξη και την ουσιαστική λύση των προβλημάτων.
«Δεν είναι και τόσο άσχημα»
Αν χρειάζεται να πείθεις τον εαυτό σου ότι κάτι «δεν είναι τόσο άσχημο», μάλλον είναι χειρότερο απ’ όσο παραδέχεσαι. Είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες υποτιμούν τον ίδιο τους τον πόνο.
Τι θα γινόταν αν σταματούσες να συγκρίνεις τον πόνο σου με των άλλων και απλώς τον αναγνώριζες;
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η κούραση είναι πράγματι σωματική. Όταν όμως γίνεται μόνιμη εξήγηση για την απουσία ενθουσιασμού ή διάθεσης, συχνά υποκρύπτει βαθύτερη συναισθηματική εξάντληση.
Η χρήση της φράσης «είμαι απλώς κουρασμένη» λειτουργεί πολλές φορές ως πιο εύκολη απάντηση, αντί της αναγνώρισης συναισθημάτων όπως η απογοήτευση, η ανασφάλεια ή η απώλεια νοήματος. Η ονομασία του πραγματικού συναισθήματος αποτελεί το πρώτο βήμα για την ουσιαστική αντιμετώπισή του.
«Ό,τι κάνει τους άλλους χαρούμενους»
Πρόκειται για την κλασική φράση της οικογενειακής «ειρηνοποιού». Συχνά εκφράζει την τάση να τίθεται η αρμονία και η ικανοποίηση των άλλων πάνω από τις προσωπικές ανάγκες και επιθυμίες. Πολλές γυναίκες περιορίζουν τον εαυτό τους, φοβούμενες μήπως η δική τους ευτυχία δημιουργήσει εντάσεις ή δυσαρέσκεια. Ωστόσο, η προσωπική ευτυχία δεν λειτουργεί ανταγωνιστικά· αντίθετα, όταν είναι αυθεντική, ενισχύει την προσφορά και την ουσιαστική σύνδεση με τους γύρω.
«Έτσι είναι τα πράγματα»
Ίσως η πιο θλιβερή φράση της λίστας. Είναι η πλήρης παράδοση, η λευκή σημαία κάποιου που έχει σταματήσει να πιστεύει στις πιθανότητες.
Κι όμως, η ζωή αλλάζει συνεχώς είτε συμμετέχουμε είτε όχι. Τίποτα δεν μένει «έτσι όπως είναι» για πάντα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα αλλάξουν τα πράγματα, αλλά αν θα έχεις λόγο στο πώς θα αλλάξουν.
Τελευταίες σκέψεις
Αν αναγνώρισες τον εαυτό σου σε αυτές τις φράσεις, δεν είσαι «λάθος» ή υπερβολική. Είσαι άνθρωπος. Και πιθανότατα εξαντλημένη από το να κουβαλάς τις ανάγκες των άλλων, αγνοώντας τις δικές σου.
Ο δρόμος πίσω στην ευτυχία δεν απαιτεί μεγάλες κινήσεις. Ξεκίνα από τα μικρά: πες αυτό που πραγματικά νιώθεις αντί για «είμαι καλά». Διάλεξε ένα πράγμα που έχει σημασία για σένα και υπερασπίσου το.
Η ευτυχία σου δεν είναι πολυτέλεια ούτε στόχος για «κάποια μέρα». Είναι δικαίωμά σου και σε περιμένει τη στιγμή που θα σταματήσεις να την εγκαταλείπεις σιωπηλά.
