Μια ανάρτηση που, υπό το φως της τραγικής εξέλιξης, αποκτά ιδιαίτερα αινιγματικό χαρακτήρα είχε κάνει ο Χρήστος Μαρκίδης λίγες ώρες πριν βρεθεί νεκρός στο σπίτι του στα Εξάρχεια.
Ο 72χρονος ζωγράφος και ποιητής, το πρωί της Δευτέρας 24 Αυγούστου, στις 9 περίπου, μοιράστηκε στα social media ένα απόσπασμα του ποιητή Νίκου Καρούζου, με θέμα τη γέννηση, την ύπαρξη και την ίδια την ανθρώπινη ζωή.
«Η γέννηση είναι παγίδα. Εντελώς αινιγματική παγίδα, γιατί, όταν κανείς βγαίνει από το σώμα της μάνας του, προκαλεί η εικόνα αυτή εντύπωση απελευθέρωσης. Εντούτοις, όταν βγαίνει απ’ το σώμα της μάνας του, το παιδί μπαίνει στην παγίδα. Στην τρομερή παγίδα της ύπαρξης».
Λίγες ώρες αργότερα, το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο Χρήστος Μαρκίδης εντοπίστηκε νεκρός στο διαμέρισμά του. Η εξαφάνισή του είχε δηλωθεί τις προηγούμενες ημέρες, ενώ οι πρώτες ενδείξεις που εξετάζουν οι Αρχές παραπέμπουν σε αυτοχειρία. Η υπόθεση βρίσκεται υπό διερεύνηση.
Το ενδιαφέρον γίνεται ακόμη μεγαλύτερο από το γεγονός ότι μαζί με το απόσπασμα του Καρούζου ο Μαρκίδης είχε κοινοποιήσει και την ταινία «Persona» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.
Η ταινία του 1966 θεωρείται ένα από τα πιο σύνθετα και αινιγματικά έργα του Σουηδού σκηνοθέτη. Στο επίκεντρό της βρίσκονται δύο γυναίκες, η ηθοποιός Ελίζαμπετ Βόγλερ και η νοσοκόμα Άλμα, των οποίων οι ταυτότητες αρχίζουν σταδιακά να συγχέονται.
Η ίδια η λέξη «persona» παραπέμπει στη μάσκα που φορούσαν οι ηθοποιοί στο αρχαίο θέατρο, ενώ στον κινηματογράφο του Μπέργκμαν η έννοια συνδέεται με το προσωπείο, την ταυτότητα και την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που δείχνει ένας άνθρωπος προς τα έξω και σε αυτό που πραγματικά είναι.
Η ταινία, μάλιστα, εξερευνά ζητήματα όπως η ταυτότητα, η σιωπή, η ψυχολογική διάλυση και η συγχώνευση των ορίων ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες.
Η επιλογή του συγκεκριμένου αποσπάσματος του Νίκου Καρούζου κινείται σε έναν εξίσου υπαρξιακό χώρο. Η φράση «η τρομερή παγίδα της ύπαρξης» δεν μιλά απλώς για τη ζωή ως γεγονός, αλλά θέτει ένα φιλοσοφικό ερώτημα για την ίδια την ανθρώπινη παρουσία στον κόσμο.
Ο Χρήστος Μαρκίδης, ως ζωγράφος και ποιητής, είχε άλλωστε διαχρονικά μια ιδιαίτερα εσωτερική σχέση με τέτοιου είδους ερωτήματα. Στο έργο και στις συνεντεύξεις του επέστρεφε συχνά σε ζητήματα τέχνης, μνήμης, πνευματικότητας και ανθρώπινης ύπαρξης.
