Οι ανεμβολίαστοι αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των νοσηλευόμενων με κορονοϊό, ωστόσο παρατηρείται τελευταία αυξανόμενος αριθμός νοσηλειών στα νοσοκομεία με εμβολιασμένα άτομα που δεν έχουν λάβει την ενισχυτική δόση.
Το ερώτημα σχετικά με το ποιοι εμβολιασμένοι νοσούν και νοσηλεύονται είναι καίριο. Πρόσφατα, πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη σχετική δημοσιογραφική έρευνα στις ΗΠΑ, η οποία επιχειρεί να δώσει σαφείς απαντήσεις στο γιατί υπάρχει το φαινόμενο αυτό.
Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Σταυρούλα Πάσχου (Επίκουρη Καθηγήτρια Ενδοκρινολογίας), Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Καθηγήτρια Θεραπευτικής-Προληπτικής Ιατρικής) και Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής Θεραπευτικής-Αιματολογίας-Ογκολογίας και Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής.
Συγκεκριμένα, μελετήθηκαν ιατρικά δεδομένα από 21 εκατομμύρια πλήρως εμβολιασμένων ανθρώπων. Συνολικά, από τα πλήρως εμβολιασμένα άτομα παρουσιάστηκαν 1,89 εκατομμύρια περιπτώσεις COVID-19, 72.000 χρειάστηκαν νοσηλεία, ενώ 20.000 απεβίωσαν στις ΗΠΑ το τελευταίο έτος που είναι διαθέσιμα τα εμβόλια. Διαπιστώθηκε ότι μεταξύ των πλήρως εμβολιασμένων ανθρώπων, αυτοί που είναι πιο πιθανό να νοσηλευτούν λόγω COVID-19 είναι οι ηλικιωμένοι και εκείνοι με υποκείμενες ιατρικές παθήσεις.
Διαπιστώθηκε ότι άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, νεφρική νόσο ή εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα διατρέχουν διπλάσιο περίπου κίνδυνο σε σύγκριση με τα εμβολιασμένα άτομα χωρίς τέτοια νοσήματα. Μεταξύ των πλήρως εμβολιασμένων ατόμων χωρίς υποκείμενες παθήσεις μόνο το 7,5% των περιπτώσεων χρειάστηκε νοσηλεία, ενώ μεταξύ των ασθενών με χρόνια νεφρική νόσο για παράδειγμα 25% από αυτούς νοσηλεύτηκαν.
Οι ηλικιωμένοι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι, επειδή με το γήρας αποδυναμώνεται το ανοσοποιητικό σύστημα. Περίπου το 80% των θανάτων σε περιπτώσεις νόσησης μετά από πλήρη εμβολιασμό είναι σε άτομα 65 ετών και άνω.
Τα αποτελέσματα αυτά καταδεικνύουν τη σημασία της ενισχυτικής δόσης, αλλά και την υψηλή ευαισθησία που πρέπει να δείχνει η ιατρική κοινότητα και η πολιτεία σε ηλικιωμένα άτομα και σε άτομα με υποκείμενα ιατρικά προβλήματα.
