Ένας μήνας συμπληρώνεται σήμερα από τον άδικο χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη και η απουσία του παραμένει αισθητή.
Αγαπήθηκε για τα τραγούδια του, αλλά ίσως ακόμη περισσότερο για εκείνη την υπέροχα εύθραυστη ψυχή που δεν φοβήθηκε ποτέ να αφήσει να φανεί. Για την αυθεντικότητά του, τις αντιφάσεις του, τις εκκεντρικότητές του και την αφοπλιστική αίσθηση ότι, πίσω από τον σταρ της πίστας, υπήρχε ένας άνθρωπος με αδυναμίες, πάθη, όνειρα και προσωπικές μάχες.
Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα με την απώλειά του ήταν πρωτοφανές. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, με διαφορετικές καταβολές, αφετηρίες και μουσικά ακούσματα, θρήνησαν τον Μαζωνάκη σαν να έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο. Γιατί, με έναν τρόπο σχεδόν ανεξήγητο, είχε καταφέρει να γίνει κάτι περισσότερο από ένας επιτυχημένος τραγουδιστής: είχε γίνει το soundtrack σε στιγμές της ζωής τους.
Τι ήταν, λοιπόν, αυτό που έκανε τον Γιώργο Μαζωνάκη τόσο ξεχωριστό; Ίσως η αυθεντικότητα που τόσο σπανίζει. Ένιωθες πως τον γνώριζες μέσα από τα τραγούδια του. Κι ας μην είχε γράψει ο ίδιος ούτε έναν στίχο, κατάφερνε να σε πείθει πως είχε βιώσει κάθε λέξη, πως είχε πονέσει, ερωτευτεί και απογοητευτεί μαζί με τους ήρωες των τραγουδιών του. Σαν να μην ερμήνευε απλώς ιστορίες άλλων, αλλά να κατέθετε κάθε φορά ένα κομμάτι του εαυτού του.
Δεν είναι τυχαίο πως, μετά τον θάνατό του, συνάδελφοί του από διαφορετικές μουσικές διαδρομές θέλησαν να τον τιμήσουν, ερμηνεύοντας τραγούδια του. Η μουσική του ξεπέρασε τα όρια του λαϊκού τραγουδιού και έφτασε σε ανθρώπους που μπορεί να μην είχαν ποτέ βρεθεί σε ένα νυχτερινό κέντρο για να τον ακούσουν. Γιατί ο Μαζωνάκης δεν ανήκε αποκλειστικά σε ένα μουσικό είδος. Ανήκε σε όσους είχαν βρει κάποτε τον εαυτό τους σε ένα τραγούδι του.
Ο Μαζώ και οι αντιφάσεις του
Όσο εκκεντρικός και ανατρεπτικός μπορούσε να είναι πάνω στη σκηνή, τόσο απλός και ταπεινός μπορούσε να αποδειχθεί στην προσωπική του ζωή. Δεν φοβήθηκε να τσαλακωθεί, να εκτεθεί, να δείξει τις αδυναμίες του ή να μιλήσει για τις δυσκολίες του. Δεν επιχείρησε να κατασκευάσει την εικόνα του αψεγάδιαστου σταρ. Ίσως γι’ αυτό και η δημόσια εικόνα του έμοιαζε τόσο ανθρώπινη, ακόμη κι όταν προκαλούσε ή δίχαζε.
Ο Μιχάλης Κουινέλης(Stavento) τού έπαιξε κάποτε σε demo το τραγούδι που έμελλε να γίνει μία από τις χαρακτηριστικές ερμηνείες του, τις «Επιπτώσεις».
Και σήμερα, μετά τον θάνατό του, οι στίχοι του ακούγονται διαφορετικά. Κάποιοι μοιάζουν σχεδόν προφητικοί, φορτισμένοι πλέον με ένα βάρος που κανείς δεν μπορούσε να τους αποδώσει όσο εκείνος ήταν ακόμη εδώ.
Ο Μαζωνάκης ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος αντιθέσεις. Άνθρωπος της παρέας, αλλά και μοναχικός. Τολμηρός, αλλά ταυτόχρονα συντηρητικός σε πτυχές της ζωής του. Με λάθη, πάθη και αδυναμίες, αλλά και βαθιά πίστη στον Θεό. Επισκεπτόταν συχνά το Άγιο Όρος και συνομιλούσε για ώρες με τον πνευματικό του. Δεν επιχείρησε, όμως, να εμφανιστεί ως άγιος. Όπως δεν έκρυβε τα τρωτά του σημεία, έτσι φρόντιζε να κρατά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας τις αγαθοεργίες του.
Ίσως, τελικά, ένας στίχος να συμπυκνώνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη φιλοσοφία του: «Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου».
Δείτε το βίντεο – Τα λόγια του Γιώργου Μαζωνάκη που συγκλονίζουν μετά το θάνατό του
Από τη Νίκαια στην κορυφή
Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Νίκαια, ο Γιώργος Μαζωνάκης μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική είχε ξεχωριστή θέση. Λάτρευε τις αδελφές του, που τον άκουγαν να τραγουδά σε ολόκληρο το σπίτι. Στα 15 του έπιασε για πρώτη φορά μικρόφωνο, χωρίς ίσως να μπορεί να φανταστεί τη διαδρομή που θα ακολουθούσε.
Πριν ακόμη ενηλικιωθεί, ένα περιστατικό στο καμαρίνι της αείμνηστης Μαρινέλλας έμελλε να μείνει χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του. Μπαίνοντας, φέρεται να της είπε με τον δικό του αυθόρμητο τρόπο: «Χαίρεται, συνάδελφος!».
Πάτρα, 1992. Ο 19χρονος τότε Μαζωνάκης τραγουδά σε νυχτερινό κέντρο. Ανάμεσα στους θαμώνες βρίσκεται ο Νίκος Μουρατίδης, ο οποίος χρειάζεται λίγα μόλις λεπτά για να αντιληφθεί πως ο νεαρός διαθέτει κάτι ξεχωριστό. Από εκεί και πέρα, η πορεία του είναι ανοδική. Χρυσοί και πλατινένιοι δίσκοι, εξώφυλλα περιοδικών, ασφυκτικά γεμάτα νυχτερινά κέντρα και επιτυχίες που διαδέχονται η μία την άλλη.
Το «Gucci φόρεμα» και ο μύθος του Μαζώ
Κι εκεί που το κοινό πιστεύει ότι έχει καταλάβει ποιος είναι ο Μαζωνάκης και τι να περιμένει από εκείνον, έρχεται η επόμενη ανατροπή.
Το «Gucci φόρεμα» προκαλεί σεισμό στα ελληνικά μουσικά δρώμενα. Οι συζητήσεις φουντώνουν, οι εκπομπές αφιερώνουν χρόνο στο φαινόμενο Μαζωνάκης και μια ολόκληρη χώρα σχολιάζει τον καλλιτέχνη με τη γούνα που καταφέρνει να αναστατώσει τα καθιερωμένα.
Από τις τολμηρές, ημίγυμνες εμφανίσεις στην πίστα μέχρι τις θεατρικές παρουσίες, από το μαύρο σμόκιν μέχρι τις μεταξωτές ρόμπες και τα λεοπάρ σύνολα, ο Μαζωνάκης έφτιαξε τη δική του σκηνική γλώσσα. Πειραματίστηκε με διαφορετικούς ήχους, έπαιξε με την εικόνα του και υπηρέτησε το λαϊκό τραγούδι με τον δικό του, απολύτως προσωπικό τρόπο.
Και, με κάποιον μαγικό τρόπο, όλα έμοιαζαν να του ταιριάζουν. Η σχέση του με τη μουσική, άλλωστε, δεν περιοριζόταν στην επιτυχία και τη νυχτερινή διασκέδαση. Τον συγκινούσε η μουσική στην ολότητά της. Από τα παλιά λαϊκά τραγούδια και τον αγαπημένο του Στράτο Διονυσίου μέχρι τις πιο απαλές μελωδίες που μπορούσαν να τον γαληνέψουν, αντιμετώπιζε το τραγούδι ως έναν τρόπο να εκφράζεται, να επικοινωνεί και να υπάρχει.
Στην κηδεία του, η συγκίνηση ήταν διάχυτη. Ίσως γιατί μαζί με τον Γιώργο Μαζωνάκη έμοιαζε να χάνεται και ένα κομμάτι από τη ζωή όσων τον αγάπησαν. Τα πρώτα ξενύχτια, οι πρώτες καψούρες, τα πρώτα μεθύσια, οι έρωτες που δεν προχώρησαν και οι χωρισμοί που έμοιαζαν τότε αβάσταχτοι. Στιγμές που απέκτησαν τη δική τους μουσική υπόκρουση μέσα από τη φωνή του.
Έζησε με τους δικούς του όρους και έφυγε αιφνίδια, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που δεν μετριέται μόνο με δίσκους, επιτυχίες και γεμάτες πίστες. Μετριέται με τις ιστορίες των ανθρώπων που συνδέθηκαν μαζί του, με τις αναμνήσεις που ξυπνούν τα τραγούδια του και με τη δύναμη μιας φωνής που κατάφερε να γίνει οικεία σε εκατομμύρια ανθρώπους.
Έναν μήνα μετά τον χαμό του, ο μύθος του συνεχίζει να γράφεται μέσα από τα τραγούδια του. Και κάθε φορά που ακούγεται η φωνή του, θα υπάρχει κάποιος που θα θυμάται έναν έρωτα, μια νύχτα, μια παρέα, μια εποχή της ζωής του.
Γιατί κάποια τραγούδια δεν τελειώνουν όταν σβήσουν τα φώτα. Και κάποια Σάββατα, από εδώ και πέρα, θα του ανήκουν για πάντα.
