Βαρύ είναι το πένθος για τον Νίκο Πολυδερόπουλο, που ακόμα θρηνεί για τη ξαφνική απώλεια του αδερφού του. Ο ηθοποιός έκανε μία συγκλονιστική εξομολόγηση, μιλώντας στην εκπομπή “After Dark”.
Η εξομολόγηση του Νίκου Πολυδερόπουλου για τον αδερφό του
«Οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ δυνατοί. Καλό είναι να ευχηθούμε να μη μας δώσει η ζωή αυτά που αντέχουμε, γιατί αντέχουμε πάρα πολλά. Από τη στιγμή που αντέχουμε τον θάνατο ενός δικού μας ανθρώπου, αντέχουμε πάρα πολλά. Γι’ αυτό εγώ εύχομαι και λέω “Θεέ μου μη μου δώσεις, δεν το χρειάζομαι, ότι δεν αντέχω”. Δηλαδή αυτές οι στιγμές είναι πολύ περίεργες, ο αιφνίδιος θάνατος είναι ένας θάνατος πολύ περίεργος.
Δηλαδή στα καλά καθούμενα να χάσεις έναν άνθρωπο που αγαπάς και πόσω μάλλον όταν είναι ο μικρότερος στην οικογένεια. Χαλάει η σειρά, κατάλαβες; Το φυσιολογικό είναι να φεύγει πρώτα ο παππούς, οι γονείς… Και έχει να κάνει με τον τρόπο. Γι’ αυτό σου λέω πως εκεί έρχεται η στιγμή που λες ότι είμαστε πάρα πολύ μικροί. Το έχω ξαναπεί πως το μότο μου είναι να λέω πάντα “δεν έγινε τίποτα, θα τα φτιάξουμε”. Συνειδητοποίησα όμως ότι δεν μπορώ να το φτιάξω. Είναι κάποια πράγματα που δεν μπορούμε να τα φτιάξουμε και εκεί αναγνωρίζεις στον εαυτό σου ότι είσαι πάρα πολύ μικρός. Που νομίζεις ότι μπορείς… Δεν είμαστε τίποτα», ανέφερε αρχικά ο Νίκος Πολυδερόπουλος.
«Κρατήθηκα από μένα, από τον εαυτό μου. Είμαι ο πιο μεγάλος στην οικογένεια οπότε έχω φύγει πάρα πολύ μικρός από το σπίτι μου, με πολλή αγάπη, πράγμα πολύ σημαντικό γιατί δεν πήρα άλλα εφόδια ίσως που θα μου χρειαζόντουσαν, αλλά αγάπη, σεβασμό στην οικογένεια και στον Θεό και ντομπροσύνη. Πήρα δηλαδή σαν στοιχείο να έχω μπέσα, όταν θα σου δώσω τον λόγο μου να ξέρεις πως θα κρατήσω την υπόσχεση μου. Αυτά τα εφόδια είχα όταν έφυγα από το σπίτι μου. Και με όλες τις εμπειρίες τις επιτυχίες και τις αποτυχίες στη συνέχεια έγινα αυτό που είμαι σήμερα και πραγματικά χαίρομαι γι’ αυτό που είμαι», εξομολογήθηκε ο ηθοποιός φανερά συγκινημένος.
Ενώ, συγκλόνισε με την αποκάλυψη πως μέχρι σήμερα τόσους μήνες μετά δεν έχουν μάθει από τι πέθανε: «Μέχρι σήμερα δεν ξέρουμε τι έγινε, είναι ένα γεγονός το οποίο δεν έχω καταλάβει. Προσπαθούμε να ψάξουμε με διάφορους ανθρώπους, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα στην Πάτρα. Περιμέναμε κάτι ιστολογικές εξετάσεις και όταν έστειλα τον πατέρα μου να ρωτήσει γιατί δεν έχουμε τις εξετάσεις μετά από δυο μήνες, του είπαν ότι δε λειτουργούν τα αρμόδια κέντρα εδώ και δυο χρόνια. 270 άτομα στην Πάτρα που έχουν χάσει τους δικούς τους δεν ξέρουν από τι πέθαναν. Κάνουμε και εμείς τις εξετάσεις μας… Δεν ξέρουμε ακριβώς ποια ήταν η αιτία. Αυτός είναι και ο πόνος της μάνας. Δηλαδή εγώ λέω “εντάξει, θα προχωρήσουμε”, αλλά η μάνα λέει “από τι; Δεν μάθαμε από τι;”. Έλα, τι να της πω εγώ τώρα; Που έχουν περάσει τόσοι μήνες και δεν μπορώ να της πω κάτι. Υπολειτουργούν όλα, δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό»
«Από εκείνον κρατάω την καλή του την ψυχή, την καρδιά. Τις παρέες του… Όλα τα παιδιά που έχω γνωρίζει από τον κύκλο του είναι όλα εξαιρετικά. Κρατάω αυτή την γεύση της μυρωδιάς της καλοσύνης…», είπε.
