Όλοι γνώριζαν τον Γιώργο Μαζωνάκη ως τον ανατρεπτικό, αυθεντικό λαϊκό ερμηνευτή που άλλαξε τους κανόνες της νυχτερινής Αθήνας. Όμως, πίσω από τα φώτα της πίστας, τα εκκεντρικά ρούχα και τις μεγάλες επιτυχίες, κρυβόταν πάντα ένα άλλο, μεγάλο και ανεκπλήρωτο πάθος: το θέατρο.
Άνθρωποι που τον γνώριζαν από την παιδική του ηλικία στη Νίκαια, όπως η ηθοποιός Νέλλη Γκίνη, θυμούνται ένα επτάχρονο, βαθιά ονειροπόλο παιδί που δεν μιλούσε για πάλκα και μπουζούκια, αλλά για το θέατρο. Ήθελε να ρουφήξει κάθε πληροφορία γι’ αυτό, να μάθει πώς στήνεται μια παράσταση, πώς ζει ένας ηθοποιός.
Αυτή η πρώιμη αγάπη για την υποκριτική δεν έσβησε ποτέ· αντίθετα, μεταμορφώθηκε. Ο Μαζωνάκης δεν τραγουδούσε απλώς, «σκηνοθετούσε» τον εαυτό του. Κάθε του εμφάνιση στην πίστα ήταν ένας μικρός θεατρικός μονόλογος, μια performance γεμάτη δράμα, συναίσθημα και απόλυτη έκθεση. Από τον τρόπο που περπατούσε, μέχρι το πώς χειρονομούσε και επικοινωνούσε με το κοινό, κουβαλούσε την αύρα ενός ηθοποιού που είχε μετατρέψει το νυχτερινό κέντρο στο δικό του εναλλακτικό σανίδι.
Η επιστροφή στον κινηματογράφο
Η αγάπη του για τον κινηματογράφο, όμως, τον έφερε έστω και για λίγο στη μεγάλη οθόνη.
Συμμετείχε, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, στη μικρού μήκους ταινία «Στον θρόνο του Ξέρξη», της Εύης Καλογηροπούλου, η οποία έφτασε μάλιστα μέχρι τις Κάννες.
Η ταινία «Στον θρόνο του Ξέρξη» βασίζεται στο video-art «Ανήκω σε μένα», της Ε. Καλογηροπούλου. Το βλέμμα της, όπως στο «Motorway 65» έτσι και εδώ, είναι στραμμένο σε άκρες του ευρύτερου αστικού αθηναϊκού τοπίου και στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος -στη θάλασσα όπου ο Ξέρξης έχασε τον στόλο του-, που φαντάζει σαν δυστοπικό σκηνικό σημερινών, αποξενωμένων ανθρώπων.
